![A12345](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/8724aa758c2f662d79952870ef486ea6-50x50.jpg)
A12345
01-08-2021 om 12:45
De kinderen van mijn vriend
Laat ik met mezelf beginnen.
Ik ben moeder van twee kinderen. Na de geboorte van het tweede kind gescheiden van de vader van mijn kinderen. Die heeft daarna nooit meer omgekeken naar zijn kinderen. Nooit geholpen met de opvoeding, financieel nooit geholpen en heeft nooit meer contact gehad met de kinderen. Mijn kinderen zijn nu pubers en ik vind het enorm vervelend dat ze nooit een vader hebben gehad.
Daarna wel een relatie gehad, maar dat is uiteindelijk fout gelopen, omdat diegene veel verschil maakte tussen zijn kinderen en mijn kinderen. Met mijn kinderen wilde hij nooit eens ergens naar toe, maar als zijn kinderen er waren, dan was hij de hele dag op pad met ze.
Mijn nieuwe vriend heeft twee kinderen. Daarna is zijn vrouw er vandoor gegaan met ‘n ander. Daarna heeft vooral hij voor de kinderen gezorgd. Doordat hij veel tijd en aandacht gaf aan zijn kinderen en hun moeder niet, zijn ze erg gehecht geraakt aan hem.
Sinds ‘n jaar wonen we samen. Door de grote afstand tussen hem en zijn kinderen (nu) ziet hij z’n kinderen vooral in de vakanties. Door corona is dat wel lastig soms.
Het contact tussen hem en mijn kinderen is goed. Hij gaat met de kinderen sporten, helpt ze met hun huiswerk, brengt en haalt ze naar school, vriendjes, vriendinnetjes, etc als dat nodig is. Voorheen kon ik me financieel weinig veroorloven, maar nu gaan we ook regelmatig naar de bioscoop, kermis, weekendje weg, etc.
Het enige waar we ruzie over hebben is over zijn kinderen.
Soms wil hij een cadeautje voor ze kopen. Dan is het winkel in, winkel uit en meer dan ‘n uur rondkijken. Dat heeft al een paar keer geleid tot ruzie. Hij wil dan iets kopen wat ze echt leuk vinden, terwijl het volgens mij vooral om het idee gaat. Tijdens de laatste ruzie heeft ‘ie gezegd dat ‘ie voortaan wel in z’n eentje gaat om iets te kopen als ik er toch het geduld niet voor heb.
En wat ook voor ruzie zorgt is dat hij er hier soms met zijn hoofd totaal niet bij is. Zijn kinderen missen hem heel erg. Als hij met ze belt, is het voor hem ook bijna onmogelijk om een normaal gesprek te voeren met zijn kinderen. Ze huilen alleen maar dat ze hem missen, vragen wanneer hij weer komt, of ze naar hem mogen komen, etc. Ook zijn ex voert de emotionele druk flink op met dingen als dat de kinderen erg te lijden hebben dat ze hem niet zo vaak meer zien, dat de kinderen altijd naar hem vragen, etc.
Hij is dan soms dagen depressief. Valt moeilijk in slaap, is vroeg wakker, zit dan met glazige ogen wat voor zich uit te staren, is vergeetachtiger, etc. Hij is dan niet chagrijnig of zo, maar eerder geestelijk afwezig. Ik herken ‘m dan niet meer terug. Hij is over het algemeen erg vrolijk, sociaal, positief ingesteld, maar zo gauw als het over zijn kinderen gaat, verandert hij in een emotioneel wrak.
Ik vind dat niet leuk om hem zo te zien. Snap ook niet zo goed dat hij dit niet vooraf heeft bedacht dat zijn kinderen hem zouden gaan missen en hij zijn kinderen. Dit heeft al een aantal keren tot ruzie geleid. Als ik hem zo zie, dan wekt dat flinke irritatie bij mij op. Ook deze discussie heeft ‘ie op dezelfde manier afgesloten als die discussie over die cadeaus. Hij praat amper nog over zijn kinderen.
Ik voel me nu aardig buitengesloten voor wat betreft zijn kinderen. Hij zegt dat ik het daar zelf ‘n beetje naar gemaakt hebt.
Heeft er iemand tips? Ik ben bang dat er vaker ruzie komt, dat hij uiteindelijk voor zijn kinderen kiest of dat hij echt in een depressie komt.
![A12345](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/8724aa758c2f662d79952870ef486ea6-50x50.jpg)
A12345
05-08-2021 om 13:54
Weeromstuit schreef op 04-08-2021 om 20:00:
Het vrije-tijd-topic heb ik niet gelezen. Ik reageer gewoon uit eigen ervaring op een opmerking over pubers die af en toe een bakje chips komen halen en verder niet. Dat is bepaald niet het geval bij de pubers die ik ken. Vooral de jonge pubers niet, de eerste paar jaar op de middelbare school. Ze zijn dan juist ineens weer zo klein, doen zo veel dingen voor het eerst, zijn beïnvloedbaar, zitten met levensvragen. Maar gaan ook ineens nieuwe meningen hebben over eten en drinken en slapen en sociale contacten en nou ja, alles dus. Kost een hoop tijd.
Ik denk dat het per puber verschilt.
Veel pubers gaan ook meer zelfstandig activiteiten ontplooien zonder hun ouders. Naar vrienden, vriendinnen, sporten, ergens naar toe met vrienden/vriendinnen.
Kleine kinderen gaan nergens naar toe zonder hun ouder(s). Sterker nog: die gaan ook niet uit zichzelf douchen, eten e.d. Spelletjes doen ze vaak samen met de ouder(s), terwijl pubers alleen op hun telefoon of spelcomputer bezig zijn.
![A12345](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/8724aa758c2f662d79952870ef486ea6-50x50.jpg)
A12345
05-08-2021 om 13:55
Granny71 schreef op 04-08-2021 om 19:23:
[..]
Hoe weet je dat nou? We weten niet eens welk om Oostblok land het gaat maar het gemiddelde Oostblok land is aan alle kanten een stuk onveiliger dan Nederland.
De vader vond het er zo deprimerend dat hij niet wist hoe snel hij er weg moest komen. Klinkt niet als een land waar jonge meiden heel veilig op de fiets naar hockey kunnen gaan.
Verkeersveiligheid is drama, fietsers zie je er amper eigenlijk. Mensen gaan vooral te voet, met het OV of met de auto. Er is wel meer buitenleven dan in Nederland. Kinderen/mensen hangen wat vaker met elkaar in het park en zo.
![A12345](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/8724aa758c2f662d79952870ef486ea6-50x50.jpg)
A12345
05-08-2021 om 14:20
Fruitijsje schreef op 04-08-2021 om 13:49:
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet het hele draadje gelezen heb (ik ben tot pagina 28 gekomen ofzo).
Misschien iets om nog mee te nemen in het zoeken naar een oplossing: het is maar tijdelijk. Als deze man het echt is voor jou, dan zijn die jaren dat hij er nu minder is enkel een heuvel waar je overheen moet. De kinderen zijn nu 6 en 7. Hebben het nu nodig om een goede band met hun vader te op te bouwen en te onderhouden. Geef je partner de ruimte om b.v. elke maand een week of 1,5 daarheen te gaan. Ja, het is vervelend en ja het heeft effect op jouw relatie, maar uiteindelijk komt er een einde aan. De kinderen hebben dan een fijne band met hun vader (en hebben misschien zelf wel een keuze gemaakt om naar Nederland te komen of moeder haar geld is op en ze komt naar NL).
Het is maar tijdelijk en als het echt zo'n fijne man en relatie is, kom je daar wel overheen.
De manier waarop jij je opstelt maakt het voor je partner erg moeilijk. Probeer je dus over jouw irritatie heen te zetten en geef hem de steun en de ruimte die hij nodig heeft.
Mijn oma zei altijd: liever koekjes worden niet gebakken. Er bestaat nu eenmaal geen ideale wereld. En zoals Lennon ook zei: het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt. Ze zult het moeten doen met wat je hebt. Als het echt zo'n fijne man is, dan weet jij ook wel dat alles wat jij nu investeert, door jezelf een beetje op de achtergrond te zetten, zichzelf dubbel en dwars terugbetaald.
Kortom nu iets minder denken aan jezelf, maar bedenken wat goed is voor kinderen die in een rotsituatie zijn gedwongen door de keuze die hun ouders hebben gemaakt. Over 10 jaar hebben ze dat niet of veel minder nodig hebben.
Wat betreft de vakanties denk ik dat je gelijk hebt en dat het voor zijn kinderen fijner is om naar Nederland te komen, maar dat is niet aan jou. Dat is aan hun ouders en hoe meer jij moeilijk doet, des te groter is de kans dat het nog stroever gaat lopen dan het al doet.
In mijn scheiding en alle ellende daarna heb ik gemerkt dat het heel belangrijk is om los te laten en dan juist de mensen die je het meeste na staan. Door los te laten creeer je ruimte en mogelijkheden die er daarvoor niet waren. Natuurlijk loop je het risico om te verliezen, maar dat risico is groter als je vasthoudt.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid
Dank je wel.
Heb het hier ook over gehad met de vriend. Hij gaf aan dat hij nu het gevoel heeft dat de kinderen hem meer nodig hebben dan straks als het pubers zijn. Plus hij denkt dat ze dan een situatie beter begrijpen. Hij gaf zelf aan dat bij wijze van hij op zijn 6e of 7e het moeilijk zou begrijpen als zijn vader opeens weg zou zijn. Maar op latere leeftijd zou hij zoiets beter begrijpen. Hij zou ook zoiets van als hij in zo'n situatie had gezeten en zijn vader in zijn situatie, dat hij dan niet van zn vader zou hebben verlangd dat hij daar zou blijven, maar dat dat besef pas komt als puber of jong-volwassene.
Lang gesprek gehad. Hij ziet de rol van een stiefvader heel anders. De vader blijft de vader wat hem betreft, ook al zijn beide ouders hun eigen weg gegaan. Voor wat betreft mijn kinderen is het voor hem geen doel dat ze hem "papa" gaan noemen ooit. Hij wil een leuke stiefvader zijn, die ze helpt, bij wie ze zich op hun gemak voelen, zorgen dat ze kunnen studeren, op weg helpen in het leven, maar hij heeft niet de illusie dat hij nog de vader wordt van pubers. Dat viel me wel tegen.
Als een stiefkind ooit in een discussie zou zeggen "jij bent mijn moeder niet, jij hebt niks over mij te zeggen" zou ik helemaal van slag zijn. Hij zou van zijn kinderen niet accepteren dat ze zoiets zeggen tegen mij. En dat hij denkt dat ik mijn beeld teveel laat bepalen door het beeld dat is ontstaan n.a.v. de (vervelende) stiefkinderen uit een vorige relatie. Ook volgt hij voor wat betreft mijn kinderen de regels die altijd heb gegolden. Als ze van mij iets niet mogen of ik zou iets niet goed vinden, dan is hij ook niet akkoord. En omgekeerd. Hij gaat ze geen dingen verbieden of ontzeggen die ze van mij wel mogen. Hij bekijkt het meer per situatie i.p.v. dat hij zich vooraf heel druk gaat maken over dingen.
Mijn dochter vertelde dat ze het er weleens met hem over heeft. Ze zegt dat hij gewoon zijn kinderen heel erg mist en er verder niks met hem aan de hand is. Kreeg de indruk dat hij met mijn dochter er een stuk rustiger over kan praten dan met mij. Ze vraagt de hele tijd wanneer zijn kinderen komen en waarom hij zijn kinderen niet definitief naar hier haalt.
Over dat laatste het met hem gehad. Ik maak me over zo'n scenario erg druk en denk niet dat ik dat kan handlen. Dat er dan sowieso discussies komen. Hij vindt dat ik mezelf erg onderschat en andere moeders overschat. Dat ik ook alleen twee kinderen groot heb gebracht onder niet hele eenvoudige omstandigheden en dat dat niet iedereen zou goed gelukt zou zijn. Dat de vader nooit heeft geholpen daarover geeft hij aan dat dat nu, zoveel jaren later, een gegeven is. Daar verander ik niks meer aan.
Heb uitgelegd dat bij mij er nooit iemand heeft geholpen, interesse heeft getoond in de kinderen en alles alleen op heb moeten knappen. En vaak nee heb moeten verkopen als mijn kinderen iets wilden. Hij zegt dat dat verleden tijd is. Dat hij met alles wil helpen voor wat betreft mijn kinderen. Hij zegt dat het qua kinderen ook niet "of of" is, maar "en en". Als zijn kinderen willen studeren later, dan zorgt hij daar voor en als mijn kinderen dat willen, dan ook.
Hij snapt ook niet goed waarom ik van hem hetzelfde lijk te verwachten als van de vader van mijn kinderen. Wiens gedrag wellicht de oorzaak is van veel dingen die bij mij spelen.
Al met al kwam het in het gesprek er vaak op neer dat het bij mij veel "tussen de oren" zit.
Ook maar cadeautjes wezen kopen om mee te nemen naar zijn kinderen. Dat ging goed. Heb hem uit laten zoeken. Uiteindelijk had hij snel het een en ander gevonden. Over de vorige keer zei hij dat hij door had dat ik weinig geduld leek te hebben en dat dat hem irriteerde. En dat hij op een gegeven moment iets had van "Stel maar niet om de halve minuut iets voor, maar laat mij gewoon even wat uitzoeken en klaar".
![Wasmachine](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/31565cbaa3a2877e_c1277b-50x50.jpg)
Wasmachine
05-08-2021 om 14:26
Hij is toch niet hun vader, ik snap dat heel goed. Daarbij hebben jullie nog maar een jaar een relatie. Jouw verwachtingen zijn echt niet realistisch. Ik vind het wel bijzonder gul van hem als hij wil helpen met de studie van jouw kinderen.
![A12345](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/8724aa758c2f662d79952870ef486ea6-50x50.jpg)
A12345
05-08-2021 om 14:33
Wasmachine schreef op 05-08-2021 om 14:26:
Hij is toch niet hun vader, ik snap dat heel goed. Daarbij hebben jullie nog maar een jaar een relatie. Jouw verwachtingen zijn echt niet realistisch. Ik vind het wel bijzonder gul van hem als hij wil helpen met de studie van jouw kinderen.
Ik heb die hoop altijd gehad en nog steeds. Ook bij een vorige relatie. Hij laat zoiets vooral aan de kinderen over, zegt ie. Hij gaf ook aan dat ze al wat ouder zijn, tot nu zonder hem geleefd hebben en ze hem dan nu niet opeens papa moeten noemen als ze dat zelf niet zo voelen.
Voor mij is het een belangrijk issue, voor hem een stuk minder. Hij wil dat iedereen zich prima voelt in het samengestelde gezin, ongeacht hoe iedereen elkaar noemt.
Hij zou er moeilijk mee kunnen leven als zijn kinderen iemand anders papa zouden noemen. Dat snap ik dan weer niet goed.
![coolpack2](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/6/bdcb2b400a297165_43b978-50x50.jpg)
coolpack2
05-08-2021 om 14:38
Oei. Ik ben al behoorlijk lang puber af, maar word eerlijk gezegd ziek in mijn buik van je laatste post, TO. Dat zijn kinderen tegen de puberteit het wel zouden begrijpen dat hij elders stiefvadertje/maatje gaat spelen... Ongelooflijk. Pubers vragen misschien minder tijd, maar zijn zoekende en hebben m.i. support van de ouders hard nodig en zullen het denk ik in het algemeen als forse afwijzing ervaren als dat er niet is. Júist omdat ze meer besef hebben van de situatie. Vraag maar eens na bij een gemiddelde adolescent die blootgesteld is aan (emotionele) verwaarlozing. Juist dat bewustzijn leidt tot zeer, zeer schrijnende situaties.
En jouw reactie weer op het scenario dat zijn kinderen volledig naar NL bij hem zouden komen. Ik kan er niet bij.
![coolpack2](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/6/bdcb2b400a297165_43b978-50x50.jpg)
coolpack2
05-08-2021 om 14:41
A12345 schreef op 05-08-2021 om 14:33:
[..]
Ik heb die hoop altijd gehad en nog steeds. Ook bij een vorige relatie. Hij laat zoiets vooral aan de kinderen over, zegt ie. Hij gaf ook aan dat ze al wat ouder zijn, tot nu zonder hem geleefd hebben en ze hem dan nu niet opeens papa moeten noemen als ze dat zelf niet zo voelen.
Voor mij is het een belangrijk issue, voor hem een stuk minder. Hij wil dat iedereen zich prima voelt in het samengestelde gezin, ongeacht hoe iedereen elkaar noemt.
Hij zou er moeilijk mee kunnen leven als zijn kinderen iemand anders papa zouden noemen. Dat snap ik dan weer niet goed.
Ik ben sprakeloos. Ik dacht dat er enige (zelf)reflectie was. Ik hoop dat je partner het licht wél gaat zien en er weer gaat zijn voor z'n eigen kinderen in plaats van samen te leven met iemand die wil dat hij haar kinderen papa noemt. Ik hoop eigenlijk dat ik het niet goed lees of toch dat dit niet echt is. Gatverdamme.
![Wasmachine](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/31565cbaa3a2877e_c1277b-50x50.jpg)
Wasmachine
05-08-2021 om 15:05
Voor veel kinderen is de vader even belangrijk als de moeder. Er zijn ook veel vaders die net zo veel van hun kinderen houden als de moeder.
Jouw vriend is niet de vader van jouw kinderen omdat jullie een relatie hebben. Hij is jouw nieuwe vriend, niet meer niet minder.
Zijn kinderen blijven zijn kinderen, ookal is hij gescheiden.
Jij hebt pech gehad met de mannen in jouw leven. Je hebt er een erg bijzondere kijk op het vaderschap aan overgehouden.
![Daglichtlamp](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/92038bd7422a4325_5201f7-50x50.jpg)
Daglichtlamp
05-08-2021 om 15:12
A12345 schreef op 05-08-2021 om 14:33:
[..]
Hij zou er moeilijk mee kunnen leven als zijn kinderen iemand anders papa zouden noemen. Dat snap ik dan weer niet goed.
Stel dat jouw kinderen iemand anders mama zouden noemen. Hoe zou dat voor jou voelen? Ik denk dat we dat vooral missen in jouw beschouwing, het bekijken van een andere kant, zodat je je in kunt leven in de ander.
![Julali](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/8fa6b915cf381f6e_a3a3db-50x50.jpg)
Julali
05-08-2021 om 15:14
Daglichtlamp schreef op 05-08-2021 om 15:12:
[..]
Stel dat jouw kinderen iemand anders mama zouden noemen. Hoe zou dat voor jou voelen? Ik denk dat we dat vooral missen in jouw beschouwing, het bekijken van een andere kant, zodat je je in kunt leven in de ander.
Ik begin steeds meer te vermoeden dat TO geen empathisch vermogen heeft
![Daglichtlamp](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/92038bd7422a4325_5201f7-50x50.jpg)
Daglichtlamp
05-08-2021 om 15:14
coolpack2 schreef op 05-08-2021 om 14:38:
Oei. Ik ben al behoorlijk lang puber af, maar word eerlijk gezegd ziek in mijn buik van je laatste post, TO. Dat zijn kinderen tegen de puberteit het wel zouden begrijpen dat hij elders stiefvadertje/maatje gaat spelen... Ongelooflijk. Pubers vragen misschien minder tijd, maar zijn zoekende en hebben m.i. support van de ouders hard nodig en zullen het denk ik in het algemeen als forse afwijzing ervaren als dat er niet is. Júist omdat ze meer besef hebben van de situatie. Vraag maar eens na bij een gemiddelde adolescent die blootgesteld is aan (emotionele) verwaarlozing. Juist dat bewustzijn leidt tot zeer, zeer schrijnende situaties.
En jouw reactie weer op het scenario dat zijn kinderen volledig naar NL bij hem zouden komen. Ik kan er niet bij.
Maar met pubers kun je wel weer beter overleggen en afspraken maken. Die kunnen ook weer beter de tijd overzien. Met pubers kun je daarom ook beter een regeling maken die minder frequent is dan met kleinere kinderen. Blijft natuurlijk dat het in belang is van kinderen als hun beide ouders bij hun in de buurt wonen.
![Daglichtlamp](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/92038bd7422a4325_5201f7-50x50.jpg)
Daglichtlamp
05-08-2021 om 15:16
A12345 schreef op 05-08-2021 om 14:20:
[..]
Lang gesprek gehad. Hij ziet de rol van een stiefvader heel anders. De vader blijft de vader wat hem betreft, ook al zijn beide ouders hun eigen weg gegaan. Voor wat betreft mijn kinderen is het voor hem geen doel dat ze hem "papa" gaan noemen ooit. Hij wil een leuke stiefvader zijn, die ze helpt, bij wie ze zich op hun gemak voelen, zorgen dat ze kunnen studeren, op weg helpen in het leven, maar hij heeft niet de illusie dat hij nog de vader wordt van pubers. Dat viel me wel tegen.".
Ik denk dat je vriend een heel realistische kijk op zijn rol heeft. Veel realistischer dan jouw eigen kijk op jullie situatie.
![Justagirly](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/7e128309e040cce6_de1d89-50x50.jpg)
Justagirly
05-08-2021 om 15:19
Ik heb nog niet alles gelezen maar j*#!?!
Ik hoop dat de man weer voor zijn eigen kroost gaat zorgen en TO denkt zo te lezen alleen maar aan zichzelf.
Bah. Heel naar, en heel erg.
![coolpack2](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/6/bdcb2b400a297165_43b978-50x50.jpg)
coolpack2
05-08-2021 om 15:22
Daglichtlamp schreef op 05-08-2021 om 15:14:
[..]
Maar met pubers kun je wel weer beter overleggen en afspraken maken. Die kunnen ook weer beter de tijd overzien. Met pubers kun je daarom ook beter een regeling maken die minder frequent is dan met kleinere kinderen. Blijft natuurlijk dat het in belang is van kinderen als hun beide ouders bij hun in de buurt wonen.
Je kunt dingen beter uitleggen. Overleggen en afspraken maken met pubers over de basis van een ouderschapsregeling is toch bizar? Dan maak je ze m.i. medeverantwoordelijk terwijl ze bijzonder weinig keuze hebben gezien wat hen overkomen is. Dat je bijvoorbeeld kunt afspreken waar ze eten en hoe ze het na school doen etc lijkt me zeker waar, maar daar gaat het hier niet over.
![coolpack2](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/6/bdcb2b400a297165_43b978-50x50.jpg)
coolpack2
05-08-2021 om 15:24
Daglichtlamp schreef op 05-08-2021 om 15:16:
[..]
Ik denk dat je vriend een heel realistische kijk op zijn rol heeft. Veel realistischer dan jouw eigen kijk op jullie situatie.
Eens. En er is helemaal niks mis met die rol. Ik denk dat het voor kinderen, juist ook pubers, een mooie toevoeging kan zijn dat er iemand is die geen echte ouderrol vervult maar die als volwassene wel een rol van betekenis in je leven kan spelen om bijvoorbeeld eens te sparren, mee te gaan naar een open dag van een vervolgopleiding, mee te denken over huiswerk of een brief, etc.
Reageer op dit bericht
Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.