![Wilmamaa](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/4c61bd84ebf083e9674544dbb7f1813e-50x50.jpg)
Wilmamaa
29-10-2023 om 16:51
Wie wordt er blij van contact met volwassen kind?
Het contact met twee van mijn volwassen kinderen loopt moeizaam. Ik voel me daar somber door. En ik worstel met een vraag die vast nogal negatief overkomt: Wat heeft het eigenlijk voor zin dat ouders en hun volwassen kinderen contact houden? Wie wordt hier echt blij van?
Die gedachte komt bij me op nadat ik veel gelezen heb over het contact tussen ouders en volwassen kinderen. (Aanleiding was de topic van Vrouwvriend. getiteld “Geen contact met volwassen kind”). Ik schrok ervan hoe vaak dit contact problematisch is. Bijna de helft van alle ouders en kinderen schijnt problemen met elkaar te hebben. In het algemeen vinden de ouders dat ze te weinig contact hebben met hun kind(eren) – vooral van het kind richting ouders. Ook vinden ze dat ze te weinig betrokken worden bij het (gezins)leven van kind. Verder zijn ze vaak bezorgd om “verkeerde” keuzes en gedrag.
Omgekeerd vinden volwassen kinderen vaak dat hun ouders teveel tijd/aandacht claimen, zich teveel met hun levens bemoeien én dat ze vaak kritiek geven. Wat ze wel van hun ouders willen, is horen dat ze gewaardeerd worden.
Vooral de ouders hebben in de hand of het contact goed of slecht is. Als ze hun verwachtingen en opstelling aanpassen, gaat het vaak beter. Ze moeten loslaten en hun verwachtingen temperen. Verwachtingen over de hoeveelheid en de diepgang van het contact. En verwachtingen van de rol die ze nog in het leven van hun kind spelen. Het is dus vooral aan de ouders om los te laten, een stapje terug te doen en hun negatieve/bezorgde mening voor zich te houden.
Ik vind dit best logisch klinken en ik probeer het ook zo te doen. Toch maakt het me heel somber. Wat heeft het contact voor zin, als je maar zo weinig betrokkenheid bij elkaar ‘mag’ hebben? Bovendien: als ik weinig contact zoek met mijn kinderen voel ik me daar óók schuldig over. Bang dat ik te weinig betrokkenheid toon. Maar als ik wel contact zoek, voelt het alsof ik me aan hen opdring. Kortom, heel veel spanning.
Daarom denk ik vaak serieus: zou het voor mijn kinderen een enorme opluchting zijn, als ze bevrijd worden van de sociale verplichting om contact met mij te houden? En zou ik me zelf ook bevrijd en opgelucht voelen? Missen zou ik ze zeker, maar dat doe ik nu ook al.
Hoe is dit voor andere ouders? Herkennen jullie er iets in?
![Herfstappeltaart](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/7610f2a250d0da19_b333fd-50x50.jpg)
Herfstappeltaart
27-07-2024 om 07:20
Bir_F schreef op 25-07-2024 om 20:35:
Toen ik een jaar geleden diep in de put zat en mezelf enorme verwijten maakte over hoe ik de opvoeding van mijn kinderen aangepakt heb en over de dingen die ik gemist had (Best grote dingen ook. ADHD en ASS bij mijn oudste dochter bijv, die overigens zoveel baat had bij mijn strakke structuur en grenzen dat het door niemand opgemerkt werd. Maar tegelijkertijd heb ik mijn gevoelige jongste dochter ook in datzelfde strakke harnas gedwongen terwijl dat voor haar helemaal niet passend was),
sprak een vriendin van mij de wijze woorden die zij weer van haar vader had gehoord: Al kon je het overdoen, zou je opnieuw fouten maken.
Het heeft mij geholpen. Ik moest omhoog. Mezelf minder verwijten maken. Me focussen om het nu te proberen beter te doen en ze beide te zien voor wie ze zijn en me daarop aanpassen. Ik weet nog steeds niet of ik het nu wel goed doe. Het lijkt nooit voor allebei kloppend te zijn.
Op dit moment is er geen strakke structuur en zijn er geen duidelijke grenzen. Mijn oudste fladdert door haar leven, vergeet van alles en iedereen waar geen druk van buiten op zit en doet waar ze op dat moment zelf zin in heeft. Ze leeft aan de rand van ons gezin en overlapt alleen af en toe even als ze er zelf belang bij heeft. Zij denkt dat het allemaal prima gaat.
Als ik soepeler ben richting de jongste en meer in overleg doe of uitzonderingen toesta, wat prima kan bij haar, vindt de oudste dat ontzettend oneerlijk en krijg ik het niet uitgelegd.
Dit topic maakt mij dus bang. Bang voor de toekomst. Bang dat ik de verbinding kwijtraak. Bang voor wat mijn ooit volwassen kinderen mij nog gaan verwijten, want waarschijnlijk hebben ze dan gelijk. Ik vind het namelijk ontzettend ingewikkeld. Ik ben maar 1 persoon en ik weet en kan ook niet alles.
Wat een mooie post dit. Ik wordt hier warm van. Je doet ontzettend je best en je kinderen gaan dat later echt wel inzien. Niet bang zijn.
![AnnaPollewop](https://static.ouders.nl/uploads/users/2023/10/5aaa10843cdeb2e6_9898b6-50x50.jpg)
AnnaPollewop
27-07-2024 om 10:31
Het blijft een lastig topic dit, je doet het niet gauw goed als je reageert.
Dit was de oorspronkelijke vraag: wie wordt er blij van contact met volwassen kind? en daar kan ik alleen maar "ik"op antwoorden. Maar daar heeft ook niemand wat aan vrees ik.
Ik kan ook vertellen dat ik in mijn omgeving, bij ouders die toch ook maar gewoon hun best gedaan hebben en helemaal geen eventful gezinsleven hadden, zie dat er nogal eens problemen zijn met een van de kinderen. En dat lijkt me erg moeilijk. En, in mijn ogen als buitenstaander, ook onverdiend maar soms wel begrijpelijk. Je kunt nu eenmaal niet alles sturen en ook al doe je als ouder je best en heb je niet echt iets verknald, kan een volwassen kind toch behoefte hebben aan (tijdelijke, soms) afstand. En dat kan ik dan wel begrijpen, al zie ik ook de pijn van de ouders. Je krijgt gewoon niet alles goed.
Als ik (een ander voorbeeld) een moeder zie die echt totaal geen gevoel heeft voor hoe haar zoon denkt en voelt, en dan moppert dat hij haar verwaarloost, snap ik hem wel - ik ben zijn moeder ook zo zat want ze redeneert alleen vanuit zichzelf en mist alle zelfreflectie. Maar toch heb ik dan wel met haar te doen, want het is onvermogen en ze lijdt er zelf ook onder. Je kunt begrip hebben voor beide kanten, of in ieder geval compassie, als buitenstaander. Zit je er middenin, dan is dat soms lastig.
![Diyer](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/9cd22920d35729ab_0d9cbd-50x50.jpg)
Diyer
27-07-2024 om 19:12
Mooi geschreven Annapollewop. Soms is het niet zo zwart wit. En soms ook gewoon wel. Maar het kan allebei. En ook allebei de pijn is echt.
![bieb1963](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/3/6af0d84e7c14e54f_20af67-50x50.jpg)
bieb1963
28-07-2024 om 10:54
Diyer schreef op 27-07-2024 om 19:12:
Mooi geschreven Annapollewop. Soms is het niet zo zwart wit. En soms ook gewoon wel. Maar het kan allebei. En ook allebei de pijn is echt.
Nee, zwart wit is het zelden en daarbij reageert de één weer op de ander en v.v. waarbij de volgorde van kip en ei ook lastig te achterhalen is. En beide partijen zullen last hebben van de situatie.
![Diyer](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/7/9cd22920d35729ab_0d9cbd-50x50.jpg)
Diyer
28-07-2024 om 11:36
Maar dan ga je uit van een kip en ei verhaal. Wat voor de meeste mensen oorzaak-gevolg betekent. En soms is daar niet per se sprake van en vooral een samenloop van omstandigheden. Die niet per se dezelfde uitkomst had gehad bij andere mensen, een andere dynamiek. Laten we kijken naar oorzaak en gevolg als dat lukt. Maar laten we vooral ook niet vergeten dat het veel complexer kan zijn dan dat. En je bent nooit een product van maar 1 variabele.
Je zou kunnen zeggen dat mijn brussen dezelfde ouders hebben gehad en min of meer dezelfde opvoeding en dat we daarom ook eenzelfde uitkomst hebben en dat is ook niet zo.
![bieb1963](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/3/6af0d84e7c14e54f_20af67-50x50.jpg)
bieb1963
28-07-2024 om 12:14
Mss is er niet altijd een kip en een ei, maar meestal wel denk ik, in de zin van actie - reactie. Punt is meer dat degene van de actie dat niet vindt, niet door heeft of whatever en dus de reactie als de kern ziet. Maar ook dat is niet zomaar zwart wit. Heeft vaak ook niet zoveel zin om dat tot het bot uit te kauwen, want vaak zul je elkaar niet volledig begrijpen. Beter om te proberen een nieuwe start te maken.
![Wilmamaa](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/4c61bd84ebf083e9674544dbb7f1813e-50x50.jpg)
Wilmamaa
04-08-2024 om 15:26
Hoi, ik wil hier graag nog wat positieve berichten toevoegen.
In de weekeind-bijlage Mezza van het AD -en bijbehorende kranten- staan de laatste weken mooie verhalen over bekende nederlanders en de relatie met een volwassen kind. Bij voorbeeld Frits en Barbara Barend en Peter Faber en zoon Jesse Faber.
Daar krijg ik een goed gevoel bij, omdat hun relatie ondanks problemen toch hecht is.
Frits Barend had zelf geen makkelijke jeugd als kind van joodse oorlogsslachtoffers. Toch heeft hij alles gedaan om zijn dochter Barbara daar niet onder te laten lijden.
Ook Peter Faber had een moeilijke jeugd en helaas was hij ook geen makkelijke vader voor zijn 5 kinderen. Uit het verhaal blijkt dat Jesse daar flink onder geleden heeft. De band tussen vader en zoon is toch behoorlijk goed omdat Jesse zijn vader heeft leren accepteren zoals hij is. Erg inspirerende en hoopgevende verhalen.
![Wilmamaa](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/4c61bd84ebf083e9674544dbb7f1813e-50x50.jpg)
Wilmamaa
04-08-2024 om 15:44
Zelf heb ik, mede dankzij de berichten op dit forum, ook positieve stappen gezet. Ik heb contact met mijn jongste dochter opgenomen en haar gevraagd een middag door te brengen met mij en wat andere familieleden (onder andere oudste dochter). Ik was blij verrast dat ze dit wilde. We hebben een fijne middag gehad, waarbij jongste dochter heel openhartig en heel spontaan over haar leven van nu en vroeger sprak.
Belangrijkste punten voor mij:
- ze is uren in ons gezelschap geweest zonder de blowen of zelfs maar een normale sigaret op te steken. Dat bevestigt mijn vermoeden dat ze inderdaad niet zoveel meer blowt als eerst. Zucht van opluchting;
- ze uitte zich spontaan positief over haar jeugd en over de begeleiding die ze heeft gehad voor haar ADHD. Weer een enorme zucht van opluchting. Hier was ik echt enorm verrast over, want ik dacht dat er nog veel boosheid zat. Ze blijkt zelfs sommige ADHD-technieken nog te gebruiken.
- Ze heeft zo te horen echt grote sprongen gemaakt in haar persoonlijke ontwikkeling.
Het is nu zeker niet allemaal koek en ei tussen ons. Wat ik bij voorbeeld pijnlijk vond om te merken, is dat wij niets voor haar lijken te betekenen. Haar ouders & co. lijken iets van vroeger en ze leeft nu in een andere wereld. Vroeger doet er niet meer toe.
Hoe dan ook ben ik blij met de positieve punten. Ik hoef niet meer bezorgd te zijn dat ze verslaafd is en ik moet niet denken dat ze heel boos op mij/ons is over haar jeugd.
Dat ik er verder niet toe doe voor haar, is iets dat ik zelf moet leren aanvaarden. Dat past misschien ook bij haar leeftijd (zoals velen in dit forum al schreven) en het is zoals het is...
![Flanagan](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/a680b278f81cc88c9e142a4489731a88-50x50.jpg)
Flanagan
04-08-2024 om 15:58
Fijn te lezen dat jullie contact opener is geworden. Heb je je man ook hierover geïnformeerd? Het zal hem ook meer geruststelling geven.
Toen een tijd geleden je oudste jou belde, vond ik de reactie van je man naar haar iets scherp; dat zij wel wat eerder van zich mocht laten horen omdat jij dat graag had. Het kwam mij wat bot over. Met dergelijke reacties maken ouders ook geen ‘vrienden’. Kinderen/ jongvolwassenen voelen dat fijntjes aan.
![Gingergirl](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/36f8682416a211217388e8c0d38d325e-50x50.jpg)
Gingergirl
04-08-2024 om 16:42
Wilmamaa schreef op 04-08-2024 om 15:44:
Zelf heb ik, mede dankzij de berichten op dit forum, ook positieve stappen gezet. Ik heb contact met mijn jongste dochter opgenomen en haar gevraagd een middag door te brengen met mij en wat andere familieleden (onder andere oudste dochter). Ik was blij verrast dat ze dit wilde. We hebben een fijne middag gehad, waarbij jongste dochter heel openhartig en heel spontaan over haar leven van nu en vroeger sprak.
Belangrijkste punten voor mij:
- ze is uren in ons gezelschap geweest zonder de blowen of zelfs maar een normale sigaret op te steken. Dat bevestigt mijn vermoeden dat ze inderdaad niet zoveel meer blowt als eerst. Zucht van opluchting;
- ze uitte zich spontaan positief over haar jeugd en over de begeleiding die ze heeft gehad voor haar ADHD. Weer een enorme zucht van opluchting. Hier was ik echt enorm verrast over, want ik dacht dat er nog veel boosheid zat. Ze blijkt zelfs sommige ADHD-technieken nog te gebruiken.
- Ze heeft zo te horen echt grote sprongen gemaakt in haar persoonlijke ontwikkeling.
Het is nu zeker niet allemaal koek en ei tussen ons. Wat ik bij voorbeeld pijnlijk vond om te merken, is dat wij niets voor haar lijken te betekenen. Haar ouders & co. lijken iets van vroeger en ze leeft nu in een andere wereld. Vroeger doet er niet meer toe.
Hoe dan ook ben ik blij met de positieve punten. Ik hoef niet meer bezorgd te zijn dat ze verslaafd is en ik moet niet denken dat ze heel boos op mij/ons is over haar jeugd.
Dat ik er verder niet toe doe voor haar, is iets dat ik zelf moet leren aanvaarden. Dat past misschien ook bij haar leeftijd (zoals velen in dit forum al schreven) en het is zoals het is...
Kun je uitleggen hoe je dit gemerkt hebt en het zo lijkt? Heeft ze dat letterlijk zo gezegd?
![Flanagan](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/a680b278f81cc88c9e142a4489731a88-50x50.jpg)
Flanagan
04-08-2024 om 17:06
Idd ‘vroeger’ kan ook voor de tijd staan dat ze het zelf zwaar had en ze die tijd niet kan terug draaien. Dus die tijd doet er niet meer toe want ze wilt vooruit kijken.
Mogelijk dat ze jullie daar niet op aankijkt.
![Kersje](https://static.ouders.nl/uploads/users/2021/6/806c2b9efc48f57f_ea3c14-50x50.jpg)
Kersje
04-08-2024 om 18:31
Ik persoonlijk gruwel al als iemand zegt, “ja maar, hij/zij is zo opgevoed” of “hij/zij weet niet beter vanuit zijn/haar opvoeding”. Ik vind dat serieus de weg vd minste weerstand, alsof je al jouw tekortkomingen kunt wegvegen onder het tapijt van hoe iemand is opgevoed.
Op een gegeven moment ontwikkel je ook jezelf, kijk je om je heen hoe het er elders aan toegaat en hoe het ook anders kan. En ja, ik spreek uit ervaring op bepaalde vlakken. Je ontwikkelt je eigen autonomie, je eigen ik en niet alles is zo makkelijk onder het tapijt te vegen, tenzij je het wel zo makkelijk vindt.
![Flanagan](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/a680b278f81cc88c9e142a4489731a88-50x50.jpg)
Flanagan
04-08-2024 om 19:36
Flanagan schreef op 04-08-2024 om 17:06:
Idd ‘vroeger’ kan ook voor de tijd staan dat ze het zelf zwaar had en ze die tijd niet kan terug draaien. Dus die tijd doet er niet meer toe want ze wilt vooruit kijken.
Mogelijk dat ze jullie daar niet op aankijkt.
Aanvulling: met ‘ze’ hint ik op de jongste dochter, dus niet op Wilmamaa.
![Wilmamaa](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/4c61bd84ebf083e9674544dbb7f1813e-50x50.jpg)
Wilmamaa
04-08-2024 om 23:46
Goede vraag, Gingergirl. Moeilijk concreet te beantwoorden. Het is vooral mijn gevoel (en ik besef dat mijn gevoel zich kan vergissen). Ik kreeg de indruk dat ze met dit bezoek aan een sociale verplichting voldeed. Het leek niet alsof ze het met tegenzin deed. Het leek wel dat ze het vooral deed om ons te plezieren en niet omdat ze zelf behoefte aan ons gezelschap had. Ze stelde bij voorbeeld geen vragen over ons en had het eigenlijk vooral over zichzelf.
Verder wil ik niet te lang stil staan bij dit gevoel. De hoofdmoot van het bezoek was positief en daar wil ik me aan vasthouden.
![Picunia](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/b5bbc38c01f80ea7b6eaa90daf853266-50x50.jpg)
Picunia
05-08-2024 om 08:03
Maar Wilmamaa, dit gebeurt als je kinderen jongvolwassen zijn. Hun leven draait om hun. Ze hebben weinig belangstelling voor anderen, behalve voor mensen uit hun vriendengroep. Laat de blijdschap die je voelde niet hierdoor verpesten. Het hoort erbij en het komt wel goed.