![Levina](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/3b2ec1cb1181f19b7d13a0fa6ac9c471-50x50.jpg)
Levina
30-05-2017 om 11:54
Bijna weg bij het spelen in het water...zo geschrokken
Afgelopen zondag was het heerlijk weer en net als veel anderen hebben wij daarvan genoten. Eind van de middag gingen wij nog even met onze zoons (bijna 6 en bijna 4) naar een watertje in het bos.
Goede afspraken gemaakt met onze kinderen...wij zaten direct aan het water op te letten en ze mochten alleen recht voor onze neus in het water tot aan de navel EN NIET VERDER. Meestal gaat dat prima, maar we knipperden met onze ogen en toen was jongste ineens te diep. Ik krijg het beeld bijna niet van onze netvlies: ik zag hem staan lachen, ineens valt hij, gaat kopje onder, komt weer boven (ik zag zijn kruintje) en daarna weet ik het eigenlijk niet meer. Wij hebben echt geen seconde nagedacht en zijn direct volledig gekleed het water ingerend (mijn man had zelfs zijn iPhone in zijn zak...allemaal onbelangrijk). In mijn paniek struikelde ik zelf, maar mijn man is gelukkig koelbloediger en sneller: drie grote stappen en hij was bij hem, trok hem direct uit het water. Met onze zoon was gelukkig niets aan de hand: hoefde niet eens te hoesten of iets dergelijks en was niet in paniek. Gekust en geknuffeld en daarna streng toegesproken en daarna mocht hij alleen nog met mijn man in het water: wij waren toch al kleddernat.
Zelf ben ik er minder goed aan toe: ik loop er twee dagen later nog van te trillen. Ik denk niet dat het 10 seconden langer had moeten duren, het water was ook troebel, je kon je eigen voeten nauwelijks zien, laat staan een kind dat echt onder water verdwijnt.
Het is een reality-check, wij gaan het voortaan heel anders aanpakken: kinderen mogen alleen nog in het water spelen als wij ook in badkleding zijn en ernaast staan, jongste mag nooit meer zonder bandjes, etc. We voelen ons flink schuldig, zaten er met de neus bovenop en toch ging het mis. Ik krijg niet meer van mijn netvlies wat er gebeurd is. Ik durfde de eerste nacht nauwelijks te slapen en nu nog ben ik er steeds van overstuur. Mijn vraag is dan ook eigenlijk: hebben meer mensen zoiets meegemaakt? Greep dat ook zo diep in en kreeg je na de initiële schrik je vertrouwen wel weer terug? Want nu denk ik steeds hoe het zou zijn als het verkeerd was afgelopen en ik kan die gedachte bijna niet verdragen.
Voordat wij onze jongetjes kregen, hebben wij een dochter verloren aan een ziekte. Wellicht dat ik daarom nog wat angstiger reageer. Ik wil niet dat mijn kinderen slachtoffer zijn van mijn angst nog een keer zoiets mee te maken: zij moeten lekker zorgeloos kunnen spelen. Maar ondertussen....is dit herkenbaar voor iemand? Ik heb het geloof ik echt even nodig dit van me af te kunnen schrijven, zo geschrokken ben ik.
Dank voor de reacties.
![Paperclip](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/e732a6a4cd5b76d1333751657b406ee3-50x50.jpg)
Paperclip
30-05-2017 om 12:28
Dat is zeker schrikken!
En dus begrijp ik je reactie. Zeker omdat je vertelt ook al een dochter verloren te hebben. Wel viel me op dat je schrijft dat je zoontje helemaal niet in paniek was en zelfs niet hoefde te hoesten. Ik hoop maar dat hij door jullie reactie nu niet spontaan watervrees ontwikkelt. Ook denk ik dat de aanpak die je bedacht hebt een beetje heftig is. Naar mijn idee is het voldoende als je je jongste in de buurt van water gewoon consequent vleugeltjes aangeeft (dat hebben wij ook altijd gedaan, totdat ze in ieder geval 1 diploma hadden). Door zo continu naast hem te blijven staan denk ik dat je hem veel te veel vrijheid ontneemt. Maar ik denk ook dat zoiets vanzelf wel slijt.
Goed dat je even van je af hebt geschreven, maar probeer er niet in te blijven hangen. Zodat je je kinderen niet smoort in moederliefde en bescherming, maar ze begeleidt naar zelfstandigheid!
![Phryne Fisher](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/e0a16fa980bfb49ece38659d819083d6-50x50.jpg)
Phryne Fisher
30-05-2017 om 13:06
Zee en open water
Ik zou kleine kinderen nooit in zee of ander open water laten zonder dat ik ernaast sta. Veel mensen onderschatten wat de zee kan doen, zelfs als je je kind niet verder laat gaan dan met het water tot zijn knieën. Zo stond ik eens met mijn kleuter, godzijdank hand in hand, in ondiepe zee, toen er een enorme golf kwam uit het niets, en ik haar zo onderuit voelde schieten. Ik moest haar stevig vasthouden, anders was ze zo mee gespoeld. De stroming was zo sterk dat ik zelf amper kon blijven staan, en het emmertje dat ze vast had dreef 10 seconden later minstens 20 meter verder. Die hebben we dus niet meer terug gekregen.
![Li](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/8640d08847fe5e081f0a41c4579bf26a-50x50.jpg)
Li
30-05-2017 om 13:14
water
Mijn kinderen mochten alleen in kleuterbadjes spelen en dan zat ik er nog bovenop, zo hysterisch was ik over water. Maar ik kan me goed voorstellen dat je dat wat suf vindt.
Ondertussen zijn ze wel allemaal minstens één keer van de trap gevallen. Ze waren gewoon met teveel en je kan het niet altijd voor zijn. ik ben ook wel eens op de bank in slaap gesukkeld, waarna ik het huis weer steen voor steen kon gaan opbouwen.
Ik las ooit ergens, volgens mij in "Your baby and child" van Penelope Leach, dat je jezelf een flinke schouderklop mag geven als ze de peutertijd doorkomen zonder minstens één bezoek aan de Spoedeisende Hulp. Dat zegt genoeg, denk ik...
![Leen13](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/1a0e529eb1ae46fedf4b5f3fb38d58c5-50x50.jpg)
Leen13
30-05-2017 om 13:19
Hartverzakking
Het besef dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Inderdaad. De ambulancebroeder die ik aan de lijn kreeg nadat mijn peuter in een stukje macaroni lag te stikken en niet meer ademde troostte mij: nieuwe moeder zeker.
Ik kan er nu om lachen, maar mijn hart stond stil.
![jannie](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/a17bf64aeaa61765872c31c975e0c8d7-50x50.jpg)
jannie
30-05-2017 om 13:49
van geleerd toch?
Mooi toch, spannende situatie, niks gebeurd en je hebt flink wat geleerd.
Ik vind het niet zo spannend om hier richtlijnen voor te formuleren, het handigste lijkt me als je eea aanpast aan betreffend kind. Over dit kind heb je wel wat geleerd nu.
Wat mijn zoon betreft, op die leeftijd, die was voor 90% betrouwbaar. Dat maakte dat ik nogal eens achterover ging leunen en die 10% vergat. En dan 'kreeg hij het weer 'ns in zijn bol' en deed hij dat wat hij normaal nooooit deed maar nu dus wel, leek sterker dan hemzelf.
Nu zijn kinderen natuurlijk nooit helemaal te voorspellen. (gelukkig maar anders zou er geen groei zijn)
![tante Sidonia](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/63089ab83d954c34294c0b1340c3e68c-50x50.jpg)
tante Sidonia
30-05-2017 om 14:53
ja....
Wat jij beschrijft heb ik een paar jaar geleden voor mijn ogen zien gebeuren: veel te kleine kinderen in een meertje, zonder zwembandjes waren daar aan het spelen. De kleinste van ongeveer 4 of 5 zag ik op een bepaald moment steeds kopje onder gaan. Ik zat nog te kijken, heb omstanders in het water aangeroepen (was zelf in kleding) die eigenlijk wat wazig reageerden en toen ik op het punt stond toch zelf het water in te gaan kwam er een man achter mij aan gelopen die rende, om zijn dochter eruit te halen. Toen hij zijn dochter eruit had gehaald; proestend, kreeg zijn zoon van ongeveer 8,9 een uitbrander...'JIJ zou toch op haar letten?"
De ouders zaten naar mijn idee ook veel te ver van het water af.
In jouw geval: ja, het is gebeurd, dat is toch een flinke schok. De maatregelen die je benoemt lijken me zeer terecht, nooit meer zonder bandjes en ja, open water voor die kleintjes... Ik heb het nooit gewaagd die van mij er alleen in te laten, maar ja, die was ook nergens bang voor. En ik wel...dus.
![guera](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/ce9e91a6efcb57b0c30b89ef94b67c6d-50x50.jpg)
guera
30-05-2017 om 16:39
beetje relativeren
Je schrijft:
we zaten er met de neus bovenop en toch ging het mis.
Draai het om.
We zaten er met onze neus bovenop en daardoor ging het goed en konden we ingrijpen. Je had er vantevoren goed over nagedacht. Om die reden zat je er bovenop, je was dichtbij en je was op tijd.
Probeer het ook een beetje op die manier te bekijken. En dat je deze schrik nooit meer wil en andere maatregelen gaat nemen, ook heel begrijpelijk.
En dat je nu de schrik nog voelt, ook heel begrijpelijk en nu weer lekker voorwaarts en proberen los te laten.
Ik heb het een keer meegemaakt met baby van 9 maanden. Net verhuisd. Rare trapconstructie dat niet helemaal waterdicht was. We dachten dat het waterdicht was omdat we er zelf bovenaan de trap een constructie hadden gebouwd en die bleek te laag. We wisten niet dat dreumes al kon klimmen. We zaten ernaast en waren 1 sec te laat en grepen mis. Hij kukelde van bovenaan de trap naar beneden. En nu 10 jaar later, heel soms schiet het nog weleens door mijn hoofd: wat als......het niet goed was afgelopen. Klein traumaatje wel. Maar je moet ook weer verder en inderdaad je kinderen niet belasten met die angst. Want het gaat alleen maar erger worden de sloten waar ze figuurlijk in kunnen vallen.
Je hebt het gewoon goed gedaan.
![Wilma](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/46865b129bc3b31f9d3e408061da3e54-50x50.jpg)
Wilma
30-05-2017 om 16:58
Nachtmerries
Ik heb een auto-ongeluk veroorzaakt en mijn toen vierjarige dochtertje zat achterin. Ze zat toevallig een keer recht achter mij en niet aan de rechterkant. Dat heeft haar leven gered. Er zat werkelijk een reuze-engel op haar schouder.
Ik ben wekenlang overstuur geweest, had echt nachtmerries over wat er had kunnen gebeuren en hoe onoplettend ik was. Dit zijn gevoelens die je helemaal niet kunt beredeneren of "omdenken naar iets positiefs" ofzo. Op advies van mijn baas ben ik naar slachtofferhulp en naar de huisarts gegaan. Ik heb een korte periode slaapmiddelen geslikt en een paar gesprekken gehad en uiteindelijk zijn die beelden uit mijn dagelijkse gedachten verdwenen. Soms schrik ik er nog wel eens van.
![Bennikki](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/7664de53b4e90dbbd7676fc479f44081-50x50.jpg)
Bennikki
30-05-2017 om 22:52
Ook meegemaakt
We waren tikkertje aan het spelen met dochter van 2. Opeens liep ze de steiger op, man wilde haar pakken waarop dochter nóg harder ging rennen, struikelde en in het inktzwarte water van de haven verdween. Er was niets meer van haar te zien, het water was stil. Man sprong er meteen achteraan, kwam bovenop haar terecht, tilde haar op zodat ik haar uit het water kon hijsen- ze was inktzwart van het slijk en krijste als een speenvarken; het mooiste geluid ooit.
Voor dochter heeft het geen gevolgen gehad en ze is nooit bang voor water geworden. Ik heb wel nachtmerries gehouden tot beide kinderen hun zwemdiploma's hadden en ik ben heel veel met ze gaan zwemmen. In situaties met kades, steigers, boten ga ik nog altijd in een soort 'alert' stand. Maar ik heb erg mijn best gedaan dat niet te laten merken.
Ik begrijp je dus helemaal. Na een paar dagen zullen de scherpste kantjes er wel een beetje vanaf gaan. Wat iemand anders hierboven zei: je zat er bovenop, je hebt het goed gedaan. Breng je angst niet over op je kinderen.
![Egel](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/a5fd03ced8a734796ef98e5c87e07c01-50x50.jpg)
Egel
30-05-2017 om 23:30
zeker
Mijn kind viel in een gracht, 4 jaar. We konden kind redden. Het was heel traumatisch, vooral voor ons. Kind zelf was nog wel een tijdje bang op bruggetjes (waarvandaan de val was). Het is normaal en het slijt weer.
Sterkte!
Probeer je gevoel niet te veroordelen. Maar ook niet al teveel consequenties aan verbinden. Vertel het verhaal vaak, praat er nog meerdere keren met je man over, huil af en toe uit. En dan kom je er weer overheen.
![Dees](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/352171f621025fefa62b88a74174d748-50x50.jpg)
Dees
31-05-2017 om 09:46
nou
Nou ja eigenlijk vindt ik het een beetje vreemd dat je kinderen zonder diploma of drijfmiddelen in water laat spelen waarvan je weet dat het dieper wordt. Terwijl je dus zegt dat je extra voorzichtig met ze bent ivm het verlies van je dochtertje.
Mijn zoon kan zichzelf redden als hij in het water valt, hij heeft nog geen diploma maar als hij in het water valt kan hij wel naar de kant toe trappelen. Maar echt niet dat ik daarop vertrouw, in water speelt hij dus niet, of hij speelt met zwembandjes om zijn armen.
![Levina](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/3b2ec1cb1181f19b7d13a0fa6ac9c471-50x50.jpg)
Levina
31-05-2017 om 13:44
Dank allemaal
Hallo allemaal,
De afgelopen twee dagen heb ik al jullie reacties gelezen en het helpt me heel erg. Hoe naar ik het ook vind te lezen dat er bij jullie ook wel eens iets mis ging, gedeelde smart is echt halve. Kippenvel bij de verhalen van de kindjes die in de gracht/haven vielen, wat een angst. Ook de kritische noot van Dees is welkom: ook ik vind dat we de situatie niet goed ingeschat hebben. Maar ik probeer er inmiddels wel mee om te gaan zoals Guera en Bennikki zeggen: gelukkig zaten we er bovenop en konden we direct ingrijpen.
Ik heb al iets beter geslapen en makkelijk vind ik het nog steeds niet, er zijn een paar momenten per dag dat ik eraan denk en het gloeiend warm krijg. Het zal vast slijten en ondertussen nemen we maatregelen om te voorkomen dat het nog eens gebeurt.
Heel fijn dat ik het kon delen, dank daarvoor.
![bertje1](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/b17dfc1b1194982a81f1040607a6daed-50x50.jpg)
bertje1
25-06-2017 om 15:37
vlindertjes om
weet niet of iemand dit al gemeld heeft, maar je moet echt vlindertjes om doen!
![Milcham](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/faa3249112c49f1a39390625cbd03d9e-50x50.jpg)
Milcham
25-06-2017 om 17:10
Hier ook
Man en ik waren bij een afgezet ondiep watertje. De kinderen waren aan het pootje baden, eentje kwam steeds even de schelpen in het emmertje laten zien. Ik stond als een akela voor het strandje steeds mijn kinderen te tellen of ze er nog allemaal waren en schonk geen aandacht aan het kind met de schelpen omdat ik mijn ogen op het water wilde houden. Mijn man was leuk aan het spelen met de kinderen en ik voelde me een enorm stijve trut dat ik niet leuk kon doen en enkel aan het opletten was.
Mijn dochter stond in het water en letterlijk één tel later was ze weg. Ik ben met kleding en schoenen het water ingerend en ze dreef onder de waterspiegel met haar ogen wijd open. Ik heb haar omhoog getrokken, tegen me aangehouden tot ze iets zei als "Ja, ja, laat me maar los hoor."
Waarschijnlijk is ze in een kuil gestapt want het water was niet hoger dan mijn knieën. Ze vertelde dat de vissen boven haar ogen zwommen. Ze was niet gaan spartelen, was niet gaan zinken, ze lag zwevend in het water met haar ogen open. Doodeng.
Het leek of ze nergens last van had tot ze op zwemles ging en door het gat moest. Dat lukte helemaal niet, uiteindelijk heeft ze bijna drie jaar over haar A-diploma gedaan. Een zwemleraar heeft het gat op het droge gedaan en is met haar keer op keer hand in hand er door gestapt. Daarna meerdere keren samen doorheen gezwommen tot ze het alleen kon.
Nu is het een gezonde puber met een grote voorliefde voor water. En ik zit nog steeds aan de kant te tellen of ik al mijn kinderen heb.
![Elias123](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/94b75f97b5334cc8bad738976bb5f3df-50x50.jpg)
Elias123
31-07-2017 om 18:25
Deja Vu
Mijn zoon was 9. Had een zwemdiploma, bijna 2. We zaten aan de oever van een meer in Frankrijk. Er was geen stroming, het water was niet koud. Hij was samen met een vriendje het meer al een paar keer overgezwommen (dat was een meter of 20)
Nét toen ik even wegdoezelde hoorde ik, ergens in de verte, mijn naam roepen.Ik kijk op en zie hem een paar meter van de kant zó onder water verdwijnen met een rare blik in zijn ogen. Er zaten een stuk of 6 volwassenen met hun neus bovenop, niemand had iets door.
Ik sprong in het water, met m'n knie recht op zo'n groot rotsblok en viste hem eruit. Lichte shock, verder oké.
Doodeng.
waarschijnlijk was hij mentaal even 'stuk' geweest, door welke oorzaak dan ook. Hij had geen kramp, er was verder niets aan de hand geweest. Zo snel kan het gaan. Cliché maar waar.
![Sally MacLennane](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/30efdb15ebadc54167aebb568971e18e-50x50.jpg)
Sally MacLennane
31-07-2017 om 18:49
Mijn neefje...
...was een jaar of 15 en had alle diploma's. Tot hij op een dag tijdens stoeien met vrienden van een bootje viel, toen was hij alle zwemslagen vergeten. Is gelukkig goed afgelopen, maar sindsdien droeg hij ook een reddingsvest als ze het water op gingen.
Reageer op dit bericht
Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.